Η Συνταγή του Ενθουσιασμού - Παραδείγματα + Προσωπικές ιστορίες

[Θανάσης Αποστόλου]

Αν και έχουν ήδη ειπωθεί πολλά στο βιβλίο, πάντα θα υπάρχουν απορίες, αλλά και χώρος για νέα παραδείγματα.

Καταθέστε αν θέλετε και την προσωπική εμπειρία και την δική σας ιστορία σχετικά με την Συνταγή!
>> Για τυχόν απορίες και γενικά σχόλια έχει φτιαχτεί άλλο θέμα εδώ, στο οποίο μπορείτε να σχολιάσετε και να ρωτήσετε ό,τι θέλετε για την Συνταγή.

Ξεκινώ με ένα παράδειγμα που είχα μέσα στο έντυπο βιβλίο, αλλά "έκοψα" την τελευταία στιγμή, γιατί δε χώραγε στην τελική σελιδοποίηση. Στην επόμενη δημοσίευση (ως απάντηση, παρακάτω) θα σας πω προσωπικές ιστορίες μου ως επιπλέον παραδείγματα της Συνταγής.


Το παράδειγμα που κόπηκε από το βιβλίο:

"Ο μεγαλύτερος ενθουσιασμός μου, το όνειρό μου, είναι να γίνω διάσημος τραγουδιστής. Να παρατήσω τη δουλειά μου που με συντηρεί για να τον κυνηγήσω;"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εδώ έχουμε 2 προβλήματα. Το "διάσημος" ενώ δεν είναι κακό αν προκύψει και το αξίζεις, είναι ανώριμο ως απαίτηση, ως κύριο θέμα του ενθουσιασμού σου. Επίσης είναι προσκόλληση στο αποτέλεσμα, και μάλιστα σε ένα που δεν είναι στον έλεγχό σου, εξαρτάται από τους άλλους.

Αν αγαπάς το τραγούδι και αυτό σε οδηγήσει ΚΑΙ σε διασημότητα, δε θα πούμε όχι. Αν όμως το κύριο θέμα σου, ο καημός σου, είναι η διασημότητα, τότε έχεις θέσει λάθος στόχο, λάθος ενθουσιασμό. Όσοι είχαν τη διασημότητα ως προτεραιότητα, είτε είχαν κατώτερες επιδόσεις από αυτές που θα μπορούσαν να έχουν, είτε κατέληξαν σε ψυχολογικό αδιέξοδο. Για να αποζητάς πρωτίστως την δημοσιότητα, μάλλον υπάρχει κάποιο κενό μέσα σου, κάποια προβληματική πεποίθηση. Για παράδειγμα μπορεί να μη νιώθεις τόσο αγαπητός, μπορεί να σου λείπει μία καλή ερωτική σχέση, μπορεί να μην σε γεμίζει αυτό που κάνεις, και χρησιμοποιείς την διασημότητα ως το φάρμακο για το κενό σου.

Πάμε όμως στο δεύτερο ζήτημα, δηλαδή στο ερώτημα αν πρέπει να παρατήσεις τη βιοποριστική δουλειά σου για να αφοσιωθείς 100% σε αυτό που αγαπάς, το τραγούδι, κάνοντάς το επάγγελμά σου. Μιλήσαμε ξανά γι αυτό, αλλά εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε την λέξη "επάγγελμα."

Επάγγελμα = Υπηρεσία που προσφέρεις στην κοινωνία. Π.χ. άλλος πουλάει παπούτσια, άλλος τα σχεδιάζει, τα φτιάχνει, άλλος τραγουδάει για τους άλλους, άλλος παρέχει γάλα, άλλος ψωμί, φάρμακα, πινέζες, λάμπες, κ.ο.κ. Για κάθε υπηρεσία που δίνεις στους άλλους, η κοινωνία σού ανταποδίδει όσα χρειάζεσαι. Πχ. εσύ τραγουδάς για τους άλλους και οι άλλοι σου δίνουν παπούτσια, μικρόφωνο, την κιθάρα σου, τα φρούτα σου, τηλεόραση, και χιλιάδες άλλα μικρά και μεγάλα πράγματα.

Για να κάνεις κάτι επάγγελμα, θα πρέπει να επιθυμείται από τους άλλους ως υπηρεσία, έτσι ώστε και οι αυτοί να σου προσφέρουν τις υπηρεσίες τους που επιθυμείς.
Η ερώτηση που πρέπει λοιπόν να κάνεις στον εαυτό σου πριν τα παρατήσεις όλα για να αφοσιωθείς στο τραγούδι, είναι "θα με πληρώσουν οι άλλοι για την ενασχόλησή μου με το τραγούδι;."
Και επειδή πολλές φορές αυτό δεν το ξέρεις εξ αρχής, πιο σωστό είναι το ερώτημα: "Έχω ΗΔΗ αρχίσει να βγάζω κάποια χρήματα από το τραγούδι, ώστε να εγγυηθώ ότι θα βγάζω ακόμη περισσότερα αν αφοσιωθώ σε αυτό;"

Αν η απάντηση είναι ναι, τότε μπορείς να παρατήσεις τη δουλειά σου και να ακολουθήσεις τον ενθουσιασμό σου για το τραγούδι. Αν όμως η απάντηση είναι όχι, τότε είναι ΕΓΩΙΣΤΙΚΟ να έχεις απαιτήσεις για παπούτσια, φρούτα, μικρόφωνο, ψωμί, χωρίς να προσφέρεις στο κοινωνικό σύνολο κάτι εξίσου επιθυμητό ως αντάλλαγμα.

Καχυποπτίδης: Μα εσύ είπες να ακολουθούμε τον ενθουσιασμό μας, τώρα μου ζητάς να τον εγκαταλείψω;

Όχι, σου ζητώ να τον εντοπίσεις καλύτερα. Το έχεις συνειδητοποιήσει ότι σε ενθουσιάζει να απολαμβάνεις αγαθά που σου προσφέρει η κοινωνία; Αν ναι, γιατί να μην έχεις ως κύριο ενθουσιασμό και το να ανταποδώσεις κάτι στο κοινωνικό σύνολο;

Σε πληροφορώ ότι αν σου κοπούν τα αγαθά που σου προσφέρει καθημερινά το κοινωνικό σύνολο, εντός 2-3 ημερών, τα αγαθά αυτά θα γίνουν το απόλυτο πάθος σου! Όπως είπαμε, ένας υγιής ενθουσιασμός είναι ο βιοπορισμός, ειδικά όταν απειλείται.

Άρα, όταν μιλάμε για επάγγελμα, έχε ως κύριο ενθουσιασμό σου, τον ενθουσιασμό της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, αυτό που ζητά περισσότερο, όχι μόνο αυτό που εσύ επιθυμείς να δώσεις για την δική σου ευχαρίστηση!

Από την άλλη όταν μιλάμε για ΧΟΜΠΙ, αλλάζει το πράγμα, κάνε ό,τι θέλεις, πήγαινέ το (στον ελεύθερο χρόνο σου) όσο μακριά θέλεις, και ίσως κάποτε φθάσεις στο σημείο να γίνεις τόσο ικανός σε αυτό, που να μπορείς να παρατήσεις την βιοποριστική σου εργασία για χάρη του.

Όπως βλέπετε επαναλαμβάνουμε επιχειρήματα παρόμοια με αυτά που χρησιμοποιήσαμε για να απορρίψουμε στην προηγούμενη ενότητα την συνταγή του πάθους.

Αντί να εστιάζεις άκαμπτα στο τι σε βολεύει εσένα να δώσεις στην κοινωνία, η Συνταγή του Ενθουσιασμού είναι εύπλαστη, ανοιχτή σε προσαρμογές που σου δείχνουν τελικά το σωστό δρόμο, που μπορεί να είναι ακόμα και να πλένεις πιάτα σε ένα εστιατόριο. Αν το κάνεις με ενθουσιασμό, κάποτε θα γίνεις ο ιδιοκτήτης ενός εστιατορίου, ή θα βγάλεις τόσα χρήματα που θα μπορείς να ασχολείσαι μόνο με το τραγούδι ή με ό,τι άλλο αγαπάς.

Αυτό είναι το υπέροχο με την Συνταγή του Ενθουσιασμού: Αυτοδιορθώνεται, έχει ενσωματωμένη την πυξίδα. Σου δείχνει τι να κάνεις, ακόμα κι αν ξεκινάς απ' τον πιο μικρό ή και ανώριμο ενθουσιασμό. Όταν κάποιος ενθουσιασμός σου προσκρούει σε αδιέξοδο (πχ. επιμένεις ντε και καλά στη διασημότητα) σου φανερώνεται ο δρόμος προς έναν πιο υγιή και πιο ταιριαστό ενθουσιασμό.

Όταν υπάρχει αυτή η σύγκρουση μεταξύ του "πάθους" και "ανάγκης", χρειάζεται μία ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ, που να αφήνει και τις δύο πλευρές κερδισμένες. Έτσι σταδιακά και χωρίς συγκρούσεις, μπορεί κάποτε ο Φυσικός Εαυτός μας που υπακούει στις αναγκαιότητες της επιβίωσης, να εναρμονιστεί πλήρως με τον Ανώτερο μας, που υπαγορεύει τους ενθουσιασμούς.

[Θανάσης Αποστόλου]

Προσωπικό παράδειγμα εφαρμογής της Συνταγής:

Αυτή είναι μία προσωπική ιστορία εφαρμογής της Συνταγής από τα φοιτητικά μου χρόνια. Είναι, ομολογώ, μία πολύ χονδρική περίληψη, με δόσεις ωραιοποίησης... Τότε δεν γνώριζα τη Συνταγή, την εφάρμοζα ενστικτωδώς, όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι. Μακάρι να την γνώριζα όπως τη γνωρίζω τώρα, θα είχα πετύχει πολύ περισσότερα και με περισσότερη χαρά.

Στα φοιτητικά χρόνια πίστευα ότι αυτό που με ενθουσιάζει περισσότερο είναι το καθισιό, τα καφεδάκια με φίλους και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Γι' αυτό τα έκανα συνέχεια. Όμως με αυτόν τον δρόμο διαρκώς βάλτωνα, δεν ένιωθα καλά με τον εαυτό μου, κατάλαβα ότι δεν είναι αυτό το αληθινό μου μονοπάτι. Ένιωθα ένα κενό στη ζωή μου, είχα χάσει τον εαυτό μου.

Διαπίστωσα ότι αν θέλω απόλαυση, ο σωστός δρόμος είναι να την διεκδικήσω μέσα από την άσκηση. Και το είδα τόσο καθαρά, ώστε μου ήταν ΕΥΚΟΛΟ να εγκαταλείψω την παλιά ζωή για χάρη της άσκησης και της εργασίας. Γιατί να με δυσκολεύει η εγκατάλειψη κάποιου πράγματος που βλέπω καθαρά ότι πλέον δεν με εξυπηρετεί;

Έβαλα μικρούς στόχους στην αρχή, και καθώς γινόμουν όλο και καλύτερος, έβαζα διαρκώς και μεγαλύτερους. Μου άρεσε το καθισιό, αλλά δέκα φορές περισσότερο μου άρεσαν αυτά που προσφέρει η άσκηση. Δεν απαρνήθηκα την απόλαυση. Συνέχιζα να την επιδιώκω όπως κι όταν τεμπέλιαζα, αλλά πλέον με έναν πιο ώριμο τρόπο, αφήνοντας τα παλιά μου λάθη να με διδάξουν.

Την ίδια συνταγή ακολούθησα στην διακοπή του καπνίσματος, στην διακοπή των γλυκών. Παρά τη δυσάρεστη αίσθηση τις πρώτες μέρες της διακοπής, δεν είχα κάποια μίζερη νοοτροπία του τύπου "αχ ν' αντέξω για να ελευθερωθώ από τους εθισμούς", αλλά έλεγα ότι "φεύγω από αυτούς τους εθισμούς γιατί διεκδικώ μεγαλύτερη και διαρκέστερη χαρά, που μπροστά της, η πρόσκαιρη ανακούφιση που προσφέρει η εθιστική ουσία μοιάζει τιποτένια." Δεν απομακρυνόμουν από τον εθισμό από φόβο για τις βλαβερές συνέπειες, απομακρυνόμουν με ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ, για να κατακτήσω αυτά που επιθυμούσα, που μου ταίριαζαν και μου στερούσε ως τώρα ο εθισμός. Ακολουθούσα τις επιθυμίες μου.

Το αξιοπρόσεκτο είναι ότι η συνταγή δεν άλλαξε, εξ αρχής ακολουθούσα αυτό που με ενθουσιάζει περισσότερο. Όταν αυτό με οδηγούσε σε αδιέξοδο, έπαιρνα το μάθημα και ακολουθούσα έναν άλλο σοφότερο ενθουσιασμό. Σιγά σιγά έβρισκα τον εαυτό μου.

Είναι αυτό που σας έλεγα πριν: Η συνταγή έχει μέσα της ενσωματωμένη την πυξίδα, κι αυτό είναι από τα πιο εκπληκτικά στοιχεία της. Μπορεί να γίνει η Οργανωτική Αρχή της ζωής μας!



Προσωπικό παράδειγμα 2 - Σχετικά με την Άσκηση

Είναι καλοκαίρι, προέρχομαι από αγυμνασιά 2 ετών, λόγω καραντίνας για τον κορονοϊό, αλλά και λόγω εγκυμοσύνης της γυναίκας μου, με όλα τα τρεχάματα που περιλαμβάνει, μέχρι και το παιδί να γίνει 8 μηνών... Έχω φτάσει 92 κιλά. Είναι η πρώτη φορά που μπορώ στην δροσιά του ορεινού χωριού που βρίσκομαι, να αφιερώσω καθημερινά χρόνο για άσκηση. Όμως είμαι εντελώς αγύμναστος και ανόρεκτος να ξεκινήσω. Τι κάνω;

Πρώτ' απ' όλα, Στοχοθεσία, όπως την εξηγήσαμε στο βιβλίο. Βάζω στόχο την αναγέννηση του σώματός μου και την επανάκτηση της ευεξίας που κάποτε είχα. Θέτω σαφείς μετρήσιμους στόχους, με ημερομηνία περάτωσης. Όπως πάντα, οι στόχοι μου είναι υπερφιλόδοξοι: Να φτάσω να κάνω στατικό ποδήλατο για μισή ώρα κάθε μέρα και να κάνω άλλη μισή ώρα προπόνηση με βάρη. Αυτό με ενθουσιάζει απίστευτα (αυτός είναι άλλωστε ο κύριος σκοπός της Στοχοθεσίας, να μας ξεσηκώσει). Ξεκινώ, και... πέφτω σε τοίχο. Την 2η μέρα εφαρμογής νιώθω ανήμπορος. Αποτυχία....

Πριν αγανακτήσω για τα καλά με τον εαυτό μου, μου έρχεται η αναλαμπή. Η αποτυχία είναι δώρο! Είναι το σημαντικότερο εργαλείο της Αυτοβελτίωσης. Συνέρχομαι γρήγορα. Αφήνω (όπως λέει η συνταγή) το αδιέξοδο να με διδάξει. Ξαναδιαβάζω στο βιβλίο κάποια πράγματα.

Θυμάμαι το "μικρό πρώτο βήμα" την μικροσυνήθεια, για τα οποία γράφω στο βιβλίο και ενθουσιάζομαι με αυτές τις ιδέες. Ξεκινώ πάλι, με στόχο μόνο 2 λεπτά στατικό ποδήλατο! Το πετυχαίνω, νιώθω καλά. Αυθόρμητα συνεχίζω για λίγο παραπάνω, κι έτσι καθιερώνω ως 1η μιλροσυνήθειά μου τα 5 λεπτά ποδήλατο τη μέρα, με ορθοπεταλιά στα πρώτα 20 δευτερόλεπτα κάθε λεπτού. Το εντάσσω στην Πρωινή μου Ιεροτελεστία.

Αργότερα το καταργώ από την Πρωινή Ιεροτελεστία γιατί προγραμματίζω την "μεγάλη" προπόνηση της ημέρας κατά τις 12 το μεσημέρι. Αυξάνω τη διάρκεια σε 15 λεπτά, δηλαδή 5 συνεχόμενα τρίλεπτα. Στο τελευταίο μισό λεπτό κάθε τρίλεπτου κάνω ορθοπεταλιά. Πάνε όλα ρολόι!

Μετά από λίγες μέρες επιθυμώ και κάτι παραπάνω. Προσθέτω και 5 λεπτά ασκήσεων με βάρη που έχω στο χωριό. Έχω αφήσει τους "τελικούς στόχους" και έχω απορροφηθεί από την διαδικασία, με οδηγό τον ενθουσιασμό. Τον αφήνω να με οδηγήσει, και όπου με βγάλει.

Μετά από λίγες μέρες κάνω 30 λεπτά στατικό ποδήλατο πάντα με ορθοπεταλιά στο τελευταίο μισό λεπτό κάθε τρίλεπτου. Κάνω λίγο πιο βαριές τις προπονήσεις βαρών που ακολουθούν, χωρίζοντας τις μέρες ανά μέρος σώματος που γυμνάζω. Πχ. τη Δευτέρα κάνω ώμους και χέρια, την επόμενη μέρα πλάτη, την επόμενη Στήθος και κοιλιακούς, την επόμενη πόδια και γάμπες. Μία μέρα την εβδομάδα υποχρεωτικώς απέχω από άσκηση.

Μετά από έναν μήνα συνεπούς εφαρμογής αποφασίζω 2 αλλαγές που με εκτοξεύουν: Αυξάνω την ορθοπεταλιά από μισό σε 1 λεπτό κάθε τρίλεπτο και καθιερώνω ένα κρύο μπάνιο μετά την προπόνηση.

Κάπου εκεί σταματά η μικροπρόοδος και συνεχίζω με συνέπεια και ενθουσιασμό καθημερινά αυτήν την προπόνηση. Μετά από 2 μήνες, και αφού έχω κάνει και αλλαγές στην διατροφή μου (+κάποιες σταφυλοθεραπείες στα τέλη Αυγούστου), έχω χάσει 7 κιλά και, το κυριότερο, έχω εκτοξεύσει την ψυχολογία μου και την καθαρότητα του μυαλού μου. Ειδικά μετά το παγωμένο μπάνιο νιώθω άλλος άνθρωπος. Πλέω σε πελάγη ευεξίας.

Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον. Μπορεί να πάω σε ακόμα μεγαλύτερες διάρκειες προπόνησης, μπορεί να συνεχίσω τα κρύα μπάνια και μέσα στον παγωμένο χειμώνα. Μπορεί και να επιστρέψω σε χαμηλότερο επίπεδο μικροπροπόνησης. Κάποιες μέρες που βαριέμαι, αποφεύγω τα βάρη και κάνω μόνο μισή ώρα ποδήλατο ή και ένα τέταρτο (μικροσυνήθεια). Οι αλλαγές αποφασίζονται αυθόρμητα, συνήθως οι βελτιώσεις ξεκινούν μία μέρα που έχω αρκετά κέφια για να κάνω το κάτι παραπάνω.

Είδατε σε αυτήν την ιστορία πώς συνδύασα την Στοχοθεσία, το Εργαλείο της Αποτυχίας, την μικροσυνήθεια, την μικροπρόοδο, την εστίαση στο (σημαντικότερο για όλους) ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ (την άσκηση), και όλα αυτά υπό την "σκέπη" της Συνταγής του Ενθουσιασμού!