Φυσικά ψηφίζω υπέρ του μνημονίου, όχι γιατί μου αρέσει, αλλά γιατί είναι η μοναδική διέξοδος για να μη κηρυχθεί στάση πληρωμών. Δεν βρέθηκε άλλος τρελός να χρηματοδοτήσει τον μετασχηματισμό της σοβιετικού τύπου οικονομίας μας σε δυτικοευρωπαϊκή, έτσι ώστε να μπορούμε να διαλέξουμε. Παρ' όλα αυτά έχουν γίνει 2 τραγικά λάθη στη συνταγή του μνημονίου, που ίσως φέρουν την καταστροφή όλου του εγχειρήματος.
1) Πρώτο επείγον μέτρο που θα έπρεπε να προβλέπει το μνημόνιο πριν από κάθε τι άλλο, είναι η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΩΡΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΕΩΝ ή έστω ο δραστικός περιορισμός τους, εκτός από τις περιπτώσεις αποδεδειγμένων προβλημάτων υγείας. Με το διαχωρισμό των Ελλήνων σε δύο κατηγορίες, σε αυτούς που έχουν “ώριμα” και αυτούς που έχουν “ανώριμα” δικαιώματα, διαπράττεται μία από τις μεγαλύτερες αδικίες της μεταπολιτευτικής σοσιαλιστικής Ελλάδας. Η γενιά που ευθύνεται για την οικονομική καταστροφή της Ελλάδας ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΕΤΑΙ με σύνταξη πρόωρη, ενώ οι νέοι που δε φταίνε σε τίποτα καλούνται να πληρώσουν το τεράστιο οικονομικό κόστος της μαζικής απόδρασης. Και μόνο η αίτηση για πρόωρη συνταξιοδότηση, αν δεν οφείλεται σε πρόβλημα υγείας, φωνάζει ότι ο αιτών είναι οικονομικά ισχυρός, πράγμα που αυτόματα θα έπρεπε να τον θέτει στο στόχαστρο των μεγαλύτερων περικοπών. Η ίδια η φράση “ώριμα δικαιώματα” είναι εξόχως εκνευριστική, γιατί προσπαθεί να εξευγενίσει λεκτικά την κατάφωρη αδικία. Από την απαγόρευση των πρόωρων ξεκινάς, και αφού πάρει το σύστημα μία ανάσα, έχεις χρόνο για διάλογο, σκέψη, αποφάσεις. Αν μέχρι να κάνεις διάλογο για το πώς θα καταμεριστούν οι θυσίες, σου έχουν φύγει 100 χιλιάδες άτομα με πρόωρη συνταξιοδότηση, το χεις χάσει το παιχνίδι. Αυτό είναι κατανοητό και σε μαθητές γυμνασίου.
2) Δεύτερη απαίτηση του μνημονίου θα έπρεπε να είναι ο ΚΑΤΑΚΡΗΜΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ ΤΩΝ ΑΚΙΝΗΤΩΝ, όχι απλώς η μείωση. Αυτή είναι η προϋπόθεση για να επέλθει ΙΣΣΟΡΟΠΙΑ στην οικονομία και να κινηθεί η αγορά. Το πόσο σημαντική είναι η ΙΣΣΟΡΟΠΙΑ των μορφών του πλούτου για μία οικονομία το εξηγώ με απλά λόγια στο μικρό ψηφιακό βιβλίο “Πλούτος, τι είναι και πώς να τον αποκτήσετε”. Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα ενός εμπόρου που πνίγεται στα χρέη δεν είναι τα έξοδα για προσωπικό, όπως διαφημίζουν τα δελτία ειδήσεων, αλλά τα ενοίκια χιλιάδων ευρώ ή οι δόσεις στεγαστικών δανείων. Γι αυτό υπάρχει τόση ακρίβεια. Τον καφέ τον πληρώνουμε 5 ευρώ γιατί ο ιδιοκτήτης της καφετέριας πληρώνει κάθε μήνα τρεις χιλιάδες ευρώ μόνο για ενοίκιο ή δόση. Τα τεράστια ενοίκια ή οι τεράστιες δόσεις στεγαστικών καταδυναστεύουν όχι μόνο τις επιχειρήσεις αλλά και την κατοικία. Έχουμε φτάσει να δίνουμε το μισό μισθό μας κάθε μήνα για να έχουμε στέγη. Είναι τερατώδης ανισορροπία αυτή.
Θα μου πείτε: “οι τιμές θα πέσουν από μόνες τους, ελεύθερη αγορά έχουμε”. Όμως οι Έλληνες ιδιοκτήτες έχουν πολύ προσωπική σχέση με το ακίνητό τους. Θα φτάσουν ως την λιμοκτονία πριν ρίξουν δραστικά τις τιμές. Και μαζί τους θα θανατώσουν ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι το ακίνητό τους αξίζει το 1/4 από όσο θεωρούσαν. Θα πεθάνουν μικρές επιχειρήσεις, θα χαθούν επενδύσεις, θα χάσει το κράτος ένα σωρό λεφτά από φόρους, θα απολυθούν χιλιάδες άνθρωποι για “περιορισμό των εξόδων των επιχειρήσεων”, θα πέσει η κατανάλωση στο μηδέν, και ΜΕΤΑ θα ρίξουν οι ιδιοκτήτες τις τιμές. Θα έπρεπε το κράτος να επιταχύνει την πορεία αυτή, αρχικά με ευρεία εκστρατεία ενημέρωσης για το πόσο έχουμε ξεφύγει, αλλά και με άλλα δραστικά μέτρα. Στο ψηφιακό βιβλίο εξηγώ το θέμα αναλυτικότερα.
Υποψιάζομαι ότι δόλια συμμετοχή στη συγκράτηση των τιμών των ακινήτων, έχουν οι τράπεζές μας, που αφελώς έχουν εκτεθεί σε πολλά στεγαστικά δάνεια για αγορές υπερτιμολογημένων ακινήτων. Όλη λοιπόν η περιβόητη “βοήθεια προς τις τράπεζες” θα έπρεπε να είναι προς την απόσβεση των ζημιών που θα προκαλούσε η δραστική μείωση των δόσεων των στεγαστικών δανείων που χρειάζεται για ΚΑΘΕ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ, κι όχι “για να κυκλοφορήσει ρευστό στην αγορά” όπως αφελώς ζητούν οι έμποροι. Την τελευταία έκφραση τη βρίσκω το ίδιο εκνευριστική όπως τη φράση “ώριμα δικαιώματα”.
Ένα συγκεκριμένο απλό μέτρο που θα έδινε ανάσα στην οικονομία θα ήταν από αύριο το πρωί, όλες οι δόσεις στα στεγαστικά δάνεια να μειωθούν στο μισό και να διπλασιαστεί η διάρκεια αποπληρωμής του δανείου, χωρίς όμως επιπλέον επιβάρυνση με τόκους. Μέρος της ζημιάς που θα υποστούν οι τράπεζες από αυτό το μέτρο θα το πληρώσει το κράτος και ένα μέρος της ζημιάς θα το χρεωθούν οι ίδιες οι τράπεζες, ως αποζημείωση προς την κοινωνία για την άπληστη στάση τους τόσα χρόνια να δίνουν όσο το δυνατόν περισσότερα δάνεια σε ανθρώπους που δε μπορούν να τα αποπληρώσουν. Στο μέτρο της μειωμένης δόσης θα μπορούν να ενταχθούν μόνο όσοι το επιθυμούν και όσοι θα είναι συνεπείς στην αποπληρωμή του δανείου τους. Ένα άλλο μέτρο θα μπορούσε να είναι η υποχρεωτική για ιδιοκτήτες και ενοικιαστές επαγγελματικών χώρων ΜΕΙΩΣΗ 50% του ενοικίου.
μερικές ακόμα σκέψεις
Μου κάνει εντύπωση που σχολιαστές και οικονομικοί αναλυτές δεν τονίζουν τα 2 παραπάνω προβλήματα. Μου κάνει εντύπωση που οι τύποι με τους χαρτοφύλακες που εκτελούν το πρόγραμμα του μνημονίου φαίνονται ΤΟΣΟ ΑΦΕΛΕΙΣ, ώστε να μην καταλαβαίνουν ότι μαζί με τη μείωση μισθών κι επιδομάτων (μέτρα απαραίτητα), θα έπρεπε να έχουν γίνει και τα παραπάνω δύο βήματα.
Υπάρχει περίπτωση να επιβεβαιωθούν τύποι θλιβεροί, όπως ο Τσίπρας και ο Σαμαράς, ότι το μνημόνιο είναι ΛΑΘΟΣ ΕΠΙΛΟΓΗ (λες και είχαμε κι άλλες!)... και θα επιβεβαιωθούν για λόγους πανάσχετους με αυτούς που επικαλούνται σήμερα, πράγμα όμως που ο κοσμάκης δυστυχώς δε θα καταλάβει. Ελπίζω για το καλό όλων μας, να διορθωθούν επειγόντως τα δύο αυτά λάθη του μνημονίου, αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι προλαβαίνουμε τη ζημιά που ήδη έγινε.
Και εδώ που τα λέμε... μακάρι να ήταν μόνο αυτό το πρόβλημα. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση έχει αποδειχθεί μεταξωτή, ευαίσθητη και επιμένει σε αλλαγές Light, ενώ τα πράγματα ουρλιάζουν σε ρυθμούς Ηard Rock. Επίσης παρατηρώ ότι προτεραιότητά της είναι πάντα το συμφέρον των ασπρομάλληδων της γενιάς του Πολυτεχνείου, όταν αυτό συγκρούεται με το συμφέρον των νέων.
Έλεος Γιώργο!! Ξύπνα επιτέλους.